01 – 02 – 03 – 04 – 05 – 06 – 07 – 08 – 09 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14
15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 28

ВЯЗЕНЬ ПАВАЛ У РЫМ.

27.1. Калі было вырашана плысці нам у Італію, аддалі Паўла і разам з ім

іншых вязняў Юлію, сотніку кагорты Аўгуста.

2. Селі мы на Гадрамытэйскі карабель, каторы меў плысці каля ўзбярэжжаў Азіі, а затым адплылі мы. 3 намі быў Арыстарх, Мацэдонец з Тэсалёнікаў.

3. На другі дзень прыплылі ў Сыдон, Юлій жа, які па людску абыходзіўся з Паўлам, пазволіў яму пайсці да прыяцеляў ды заагледзіцца ў дарогу.

4.Адсюль паплылі мы ўздоўж Кіпру, таму што былі праціўныя вятры. 5.Пераплылі мора каля Цыліцыі і Памфіліі ды прыбылі ў Мыру, што ў Ліцыі.

6. Там сотнік знайшоў александрыйскі карабель у Італію і памясціў нас

на ім.

7. Праз многа дзён плывучы памалу, заледзь апынуліся наўпроць Кніду, з прычыны неспрыяльнага ветру, мы падплылі да Крыту каля Салямона. 8. Плывучы з трудом уздоўж  яе берагоў мы дабраліся да аднаго месца, званага Добры Порт /Прыстань/, каля.япога быў горад Лясая.

БУРА РАЗБІВАЕ КАРАБЕЛЬ.

9. Калі прайшло многа часу і плаванне сталася ўжо небяспечным і таму, што ўжо прайшоў пост, Павал перасцерагаў іх,

10. кажучы ім: "Людзі, я прадбачваю, што плаванне становіцца. небяспечным ды згубным не толькі для грузу і карабля, але і для нашага жыцця."

11. Але сотнік верыў болей стырніку і гаспадару карабля,чымся словам Паўла.

12.А калі порт /прыстань/ не падаваўся для зімавання /зімоўкі/, большасць рашыла адплысці ад туль, спадзяючыся дабрацца неяк на празімоўку ў порт Фэнікс, на Крыце, выстаўленага на паўдзённа і паўночныя ветры.

13.  Калі падуў паўдзённы вецер, яны думаючы выканаць свой намер, яны адправіліся і паллылі ўздоўж берагоў Крыста.

14.  Але незадоўга наляцеў на яго бурны вецер, званы аўраквілон.

15.  Калі карабель быў падхоплены і но мог плысці проціў ветру, здаўшы

карабель на. вецер і хвалі панеслі нас.

16. Апынуўшыся каля нейкага вострава, званага Каўда, з трудом падхапілі мы ратунковую лодку.

17. Калі яна ўцягнута была, маракі забяспечылі карабль, абцягваючы яго вяроўкамі. Баючыся, каб не папасці ў сытру (на мель), спусцілі парус, так здаліся на хвалі.

18. А калі сільная бура кідала наміі пачалі на заўтра выкідваць груз,

19.а трэцяга дня сваімі рукамі выкінулі некаторыя прылады карабля.

20. А калі праз многа  дзён ані сонца не паказвалася, ані зоркі, а буралом шалеў, чэзла ўжо ўсякая надзея нашага выратавання.

21. А калі яны ўжо есці не хацелі, казаў ім Павал, стаўшы між іх: "Трэба было слухаць мяне і не адплываць ад Крыту і не выстаўляцца на гэтую нядолю і шкоду.

22. А Цяпер раю вам не траціць настрою, бо ніхто з вас не згіне, апрача толькі карабля.

23. У гэту ноч аб'явіўся мне анёл Божы, катораму належу, ды катораму служу, ён сказаў:

24. "Не бойся, Паўле, трэба табе стануць перад Цэзарам. Бог табе падараваў усіх, што плывуць разам з табою."

25. Дык будзь добрай думкі, бо надзеюся ў Богу, што будзе так, як мне

сказана."

26. Мы мусім даплысці да нейкага вострава."

27.А ў чатырнаццатую ноч, калі нас кідала па Адрыятыку, здавалася маракам каля поўначы, што падплываюць да нейкай сухмені /сушы/, зямлі.

28. Дык спусцілі шнур з волавам і ўстанавілі, што дваццаць сажаняў. Далей спусціўшы, устанавІлі пятнаццаць сажаняў.

29. Баючыся, каб не папасці на скалістыя мясцы, кінулі з кармы чатыры якары  ды чакалі світання.

30. Калі маракі, стараючыся ўцячы з карабля, спусцілі лодку на мора па

водам хочучы спераду закінуць якар,

ЗІ. Павал сказаў сотніку і жаўнерам: "Калі яны не застануцда на караблі, вы не зможыце выратавацца."

32. Тады жаўнеры парэзалі вяроўкі ад лодкі ды пазволілі зваліцца ў мора.

33. Калі пачынала днець, Павал заахвачваў усіх пасіліцца: "Сёння ўжо чатырнаццаты  дзень, як вы чакаеце не еўшы і не маючы нічога ў губе.

34. Дык  прашу вас пасіліцеся. Гэта прычыніцца да вашага выратавання, заручаюся, ніводнаму з вас волас з галавы не спадзе."

35. Па гэтых словах узяў хлеб, падзякаваў Богу на віду ўсіх і адламаўшы пачаў есці.

36.Яны тады ўсе ўспакоіліся ды самі прынялі ежў.

37. А было ўсіх нас на караблі дзвесце семдзесят шасцёх людзей. З8.Калў  наеліся, аблягчылі карабель, выкідваючы пшаніцу ў мора.

НА МАЛЬЦЕ.

39. Калі развіднела, не .пазналі зямл, відзелі аднак нейкі заліў, з

плоскімі берагамі, да каторых  хацелі давесці карабель.

40. Паадразалі якары і пакінулі іх у моры. Развязалі стыры паставілі пад вецер ды скіравалі да берага.

41.Папаліся аднак на мель і асадзІлі на ёй карабель . Дзюба жа карабля ўвязшы, астаўся нерухома, а карма разбівалася сілаю мора.

42. Жаўнеры былі дагаварыўшыся пазабіваць вязняў, каб хто даплыўшы да берау - не ўцёк.

43. Але сотнік, хочучы ўхаваць Паўла, забараніў ім. А тым, што ўмелі плаваць - загадаў, каб першыя кінуліся ў ваду ды выйшлі на зямлю /на бераг/.

44. А іншыя /рэшта/, хто на дошках або на частках карабля дабраліся на зямлю.