01 - 02 - 03 - 04 - 05

3

Грахі языка

1. Хай з вас многія ня квапяцца быць настаўнікамі, браты мае, бо тым цяжэйшы, ведайце, атрымаем прысуд.

2. Бо ўсе мы шмат у чым грашым. Калі хто словам не грашыць, той дасканалы чалавек, які можа таксама авалодаць усім целам сваім.

3. Калі акелзаваем коні, каб слухаліся нас, то кіруем усім іхнім целам.

4. Вось і караблі, хоць такія вялікія, і магутныя вятры іх носяць, а кіруюцца маленькім стырном туды, куды корнік захоча.

5. Так і язык, хоць малая частка цела, вялікую ролю мае. Вось малы агеньчык вялікі лес падпальвае.

6. І язык - гэта агонь, прычына ўсякай злачыннасьці. Язык так зьмешчаны паміж усіх нашых членаў, што апаганьвае ўсё цела, ды, сам запалены пякельным агнём, запальвае ўсё кругом.

7. Усе вось гатункі зьвяроў і птушак, гадаў ды марскіх жывёлінаў утаймоўваюцца; і сапраўды ўтаймаваныя чалавекам.

8. Языка ж ніводзін чалавек ня можа ўтаймаваць; гэта - разбураючае зло, поўнае сьмяротнай атруты.

9. Ім багаславім Госпада і Айца, ды ім жа праклінаем людзей, створаных на падабенства Божае.

10. З тых самых вуснаў выходзіць багаславенства і праклён. Не павінна так быць, браты мае!

11. Ці ж з таго самага жарала можа выцякаць вада салодкая і горкая?

12. Ці ж можа, браты мае, дрэва фіговае радзіць аліўкі, або вінаградны ўшчэп - фігі? Ня можа салоная крыніца даваць салодкую ваду.

Сапраўдная мудрасьць

13. Хто з-паміж вас мудры і разважлівы? Хай пакажа гэта на справе добрымі паводзінамі і мудрай лагоднасьцю.

14. Калі ж у сэрцах вашых адчуваеце горкую зайздрасьць і калатлівасьць, дык не хваліцеся і не хлусіце насупраць праўдзе.

15. Гэта мудрасьць не з гары зыходзячая, але зямная, жывёльная, шатанская.

16. Дзе бо зайздрасьць і звадкі, там бязладьдзе ды ўсякая злачыннасьць.

17. А мудрасьць, што з гары, перад усім чыстая, пасьля мірная, сьціплая, уступлівая, поўная міласэрдзя і добрых пладоў, бесстаронная ды некрывадушная.

18. Плод жа справядлівасьці ў супакоі сеецца тымі, што робяць мір.